HC IJsseloever

Heren 2 verlegt grenzen

Op een onmenselijk tijdstip
traden de mannen van Heren 2 zaterdag 20 febuari aan voor de hervatting van het
veldseizoen. Door wintersport en dergelijke helaas niet compleet, maar
desondanks vol goede moed begonnen we aan ons eerste internationale
trainingskamp.
Terwijl in Nederland de sneeuw nog op de velden lag en de
thermometers in de min stonden vertrokken wij naar het verre, verre zuiden voor
een weekend van verbroedering en sportief tijdverdrijf. Ondanks dat het zo ongeveer
ons eerste balcontact van het nieuwe jaar zou zijn, waren we zeer zeker dat we
die Belgen eens even een frietje van eigen aardappels zouden voorschotelen.
Helaas, helaas. Bij aankomst in het o zo schone Brussel bleek dat onze
zuiderburen bij voorbaat al de handdoek in de ring hadden gegooid en zich
liever niet al te veel inspanden voor hun competitiewedstrijd. Desalniettemin hebben we
daar onder leiding van onze Frans ongeveer 4 goedgevulde uren getraind. (Met zelfs
een lekker zonnetje zo nu en dan)

Tussendoor was er even rust in het
Bourgondische clubhuis waar we heerlijk hebben genoten van de pastas van een
koket serveerstertje die ons met een lieve glimlach welkom heette aan haar
tafel. Terwijl wij op onze meest culinaire wijze deze maaltijd aan het verorberen
waren, verdween die glimlach echter van haar gezicht en is die helaas niet meer
teruggekeerd. Of dit kwam doordat we de etiquette toch niet zo goed opvolgden
als we dachten, of doordat ze simpelweg niet kon kiezen welke van deze 11
adonissen ze nu het knapste vond zullen we nooit weten.

Nadat we behoorlijk
afgepeigerd het veld afstrompelden, was het tijd om te vertrekken naar ons
hostel, wat net als het gebruik van het hockeyveld soepeltjes was geregeld via
de connecties van Guus. Aangekomen in het hostel
hadden we even tijd om te verfrissen en rust te nemen voordat we de straten van
Brussel onveilig zouden gaan maken. Na een gezonde wandeling was de meest  dichtbij zijnde supermarkt alweer ontdekt en
konden de eerste pilsjes worden open getrokken. Met die alvast achter de
kiezen vertrokken we naar een tentje om wat avondeten te gaan scoren.

Eenmaal
daar aangekomen leek het er naar dat we een VIP-behandeling kregen. Er werd
gehaast plaats voor ons gemaakt, zodat we ons met zijn allen in ons knusse
eethokje konden persen. Al snel bleek dat het niet zozeer om een
VIP-behandeling ging, maar dat het restaurant in een zo kort mogelijke tijd
zo veel mogelijk klanten gehad wilden hebben. Natuurlijk lieten wij ons dat
niet gebeuren en hebben we daar dan ook net zo lang vertoefd als we dat
volhielden.

Het verdere avondprogramma
bestond uit het bezoeken van het Delirium Cafe. Het meerdere verdiepingen grote
cafe met een interieur wat veel weg had van een oude bierbrouwerij, schonk maar
liefst 2000 bieren (volgens de toeristenfoldertjes) en hier hebben we onszelf
dan ook een behoorlijke tijd vermaakt. (Do I need to say more?) Vervolgens
vertrokken we naar een of andere club die Celtica bleek te heten. Roel was
getipt door maar liefst 3 onafhankelijke obscure dames met nog obscuurdere
intenties, maar goed van vertrouwen als we zijn volgden we hun advies graag op.
Dit bleek geen slechte keuze te zijn, de club had een live muzikant staan, en
als je op de eerste verdieping kwam kon het feest echt los met een stevige dj en
dansvloer. Hier hebben we de rest van onze energie eruit geknald totdat onze
jongens tot enigszins apathische knapen waren verworden.

Dit was een duidelijk teken
dat het tijd was om er weer wat calorieen bij te stoppen. Alleen Guus had het
nog niet helemaal gehad met zijn plotselinge vrijheid en moest eerst nog een
half uurtje blijven plakken. Eenmaal aangekomen in de
durumtent barstte de euforie los bij dezelfde Guus om de overwinning van
Tuitert. Zozeer zelfs dat we ons afvroegen of er niet iemand iets in zijn
drankje had gedaan tijdens de avond. Maar een team blijft een team en het
duurde dan ook niet lang totdat de hele durumzaak uit elkaar knalde van de toch
behoorlijke decibels die een hockeyploeg om half vier snachts kan produceren. Dat de enige andere gast van de zaak hier iets minder van te spreken was bleek
wel toen ze met een chagrijnige kop haar neusje in de lucht stak en op haar
hakjes wegbeende. Hier konden we niet lang om treuren en we keerden terug naar
onze bedjes.

De volgende morgen zat
iedereen om kwart voor tien weer fris en fruitig aan het ontbijt. Althans, niet
iedereen. Een aantal, waaronder Roel en Guus, schitterden door afwezigheid.
Blijkbaar was het ze toch iets te veel geworden de nacht ervoor. Ach, het zal
de leeftijd wel zijn. Veel animo bleek er niet te zijn om nog een culturele
component aan het weekend toe te voegen en onder het motto -ik ben kapot- is
men snel de auto weer ingedoken om naar huis terug te keren. Al met al kijken we tevreden
terug op dit weekend en heeft het ook zeker zijn doel bereikt. Als een team
staan we er en zijn we weer klaar om ook in de tweede helft van het seizoen te
gaan knallen. Onze 4-0 winst van vandaag op Voordaan H4 bij de eerste competitiewedstrijd
is nog maar het begin!

Bedankt Guus voor het regelen
van het weekend, en den Hartog verzekeringen voor de sponsoring!